Szybciej, dalej, mocniej! Akcja? Reakcja!

Wykład z mechaniki klasycznej o prawach ruchu Isaaca Newtona

Żywa tęcza — widmo dyskretne

Gdzie jest podczerwień?

Sprawdzanie autentyczności banknotów

Wykład z mechaniki klasycznej o prawach ruchu Isaaca Newtona

Szybciej, dalej, mocniej! Akcja? Reakcja!

Światło większości z nas kojarzy się z widzialnymi promykami, które z ogromną prędkością (prawie 300 tys. km/s) wpadają do oczu. Dokładniej rzecz ujmując, promienie świetlne skupiane na naszym oku docierają do siatkówki, gdzie za sprawą fotoreceptorów są zamieniane na sygnał elektryczny. Sygnał ten dociera do mózgu i jest tam interpretowany jako kolorowy obraz.

Optyka to dział fizyki, zajmujący się badaniem natury światła, prawami opisującymi jego emisję, rozchodzenie się, oddziaływanie z materią oraz pochłanianie przez materię. Metody naukowe, które w przeszłości służyły do badania światła widzialnego, stosowane są dziś także do badania rozchodzenia się innych zakresów promieniowania elektromagnetycznego – podczerwieni i ultrafioletu.

Oko wyjęte na chwilę do celów naukowych

Możemy mądrze stwierdzić, że światło jest widzialną częścią promieniowania elektromagnetycznego — widzialną falą elektromagnetyczną. Każda fala ma swoją długość. Łatwo to sobie wyobrazić patrząc na „górki” fal na wodzie: odległość miedzy dwiema „górkami” nazywamy właśnie długością fali.

PRĘDKOŚĆ ŚWIATŁA W PRÓŻNI W METRACH NA SEKUNDĘ (m/s)

Najdłuższa fala elektromagnetyczna, jaką zobaczy nasze oko ma długość 0,0007 milimetra i mózg nada jej kolor czerwony. Gdy do oka wpadnie fala o długości 0,0004 milimetra nasz mózg nada jej fioletowy kolor. Fala fioletowa jest najkrótszą z fal wychwytywanych przez ludzkie oko.

Podnośnik pneumatyczny

W nauce pojęcie światła jest szersze, gdyż nie tylko światło widzialne, ale i sąsiednie długości fal, czyli ultrafiolet (długość od 0,00001 do 0,0004 mm) i podczerwień (długość od 0,0007 do 1 mm) można obserwować i mierzyć korzystając z podobnego zestawu przyrządów.

Naukowcy z Laboratorium Pana Korka

postanowili przyjrzeć się prawom mechaniki klasycznej. Ten dział fizyki zajmuje się ruchem, równowagą i oddziaływaniem ciał w naszym otoczeniu.

Wózki - badamy zasady dynamiki Newtona

Mechanika klasyczna

oparta jest na prawach ruchu sformułowanych przez angielskiego fizyka, matematyka i filozofa Isaaca Newtona w słynnym dziele „Philosophiae naturalis principia mathematica”.

Tresowana szpula

Na wykładzie zamiast

punktów materialnych, sztywnych brył, układów odniesienia, wektorów czy równań ruchu pojawią się:

  • gwoździe,
  • ciężkie młoty,
  • cegły,
  • balony,
  • półmiski,
  • pompy,
  • sznurki,
  • krzesła
  • kieliszki,
  • kije,
  • koła,
  • szklanki…

Ze swojego laboratorium szaleni naukowcy przywiozą także ogromną drabinę, palety do towarów, poduszki, stół laboratoryjny oraz wielki materac.

Człowiek z pieńkiem

Wszystkie te „pomoce naukowe”

posłużą do badania ruchu ciał pod wpływem działających sił. Odważni uczestnicy będą mogli na własnej skórze (dosłownie!) sprawdzić zasadę bezwładności, akcji i reakcji czy zachowania energii i pędu.

Łoże fakira z 4 tys. gwoździ

Jeśli chcesz przekonać się, co zniszczą i jak duży bałagan pozostawią po sobie Naukowcy z Laboratorium Pana Korka, to koniecznie przyjdź na wykład!